سؤال: همان‏طور كه در اصول مقرر است، نهى مولوى در مسأله‏اى منافاتى را اينكه آن مورد نهى از مستقلات عقليه باشد و عقل هم استقلالاً حكم به قبح آن نمايد ندارد؛ مانند ظلم كه از آن عقلاً و شرعا نهى شده است و اين‏كه ظلم شرعا مورد نهى است با اين‏كه عقلاً هم نهى شده باشد، منافات ندارد. (مگر موارد استثنا مثل وجوب امتثال كه مستلزم دور و تسلسل است) حال نهى از تفكر در ذات خداوند متعال نيز چنين است؛ يعنى نهى مولوى باشد هرچند عقل مستقلاً مى‏فهمد كه تفكر در ذات پروردگار صحيح نيست؟

جواب: به يك معنى نهى ارشادى است به عدم تمكن از توصيف خدا به غير آن‏چه خود او ذكر نموده است؛ و ممكن است حكم مولوى باشد به جهت اثر آن تفكر؛ و نهى مولوى بودن به واسطه انحراف از طريق مستقيم ربودن مانند و اين معنى لازمه حكم اولى است.